Elewacje i docieplenia Marki

Zwykle nie. W zabudowie szeregowej elewacja stanowi wizualną całość, a regulaminy wspólnot oraz ustalenia zawarte w aktach notarialnych bardzo często zawierają zapis o zachowaniu jednolitości bryły i kolorystyki. Docieplenie pojedynczego segmentu zmienia grubość ściany i linię lica, co jest widoczne na styku z sąsiednim segmentem. Dodatkowo, jeśli ściana segmentu przylega do granicy działki, prace wymagają wejścia na teren sąsiada. Przy elewacjach w markowskiej zabudowie szeregowej sprawdzamy dokumenty wspólnoty przed przygotowaniem oferty. W praktyce takie prace realizuje się zbiorczo dla całego ciągu, co jest też tańsze w przeliczeniu na segment.

Problem jest podwójny: formalny i techniczny. Formalnie docieplenie przekraczające granicę działki jest niedopuszczalne, więc izolację trzeba zmieścić w granicach własnej nieruchomości, co przy budynku postawionym w granicy oznacza, że nie ma na nią miejsca. Technicznie wykonanie prac wymaga dostępu od strony sąsiada, czyli jego pisemnej zgody na wejście w teren. W praktyce przy elewacjach takich ścian stosuje się docieplenie od wewnątrz, wykonane z zachowaniem zasad bezpiecznych dla przegrody, albo rezygnuje się z docieplenia tej jednej ściany. Przy zabudowie bliźniaczej ściana graniczna jest zwykle ścianą wspólną, więc straty ciepła przez nią i tak są niewielkie.

W części obszarów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zapisy mogą określać dopuszczalną kolorystykę elewacji i pokrycia dachowego, zwłaszcza w nowszych planach dla terenów zabudowy jednorodzinnej. Niezależnie od planu, w zabudowie szeregowej i bliźniaczej ograniczenia wynikają z ustaleń wspólnoty dotyczących jednolitości. Przy elewacjach sprawdzamy oba źródła przed doborem materiałów, bo zmiana koloru po nałożeniu tynku oznacza malowanie całej powierzchni. Wypis z planu uzyskuje się w urzędzie miasta, a regulamin wspólnoty u zarządcy. Te dwa dokumenty zbieramy na etapie przygotowania oferty.

Przy typowym domu o powierzchni elewacji około dwustu metrów kwadratowych prace trwają zwykle od czterech do sześciu tygodni, licząc od postawienia rusztowań. Na ten czas składa się przygotowanie podłoża, montaż izolacji, kołkowanie, warstwa zbrojąca, detale przy otworach oraz tynk, a między nimi przerwy technologiczne na wiązanie kolejnych warstw. Na ciasnych działkach dochodzi czas na montaż rusztowań wąskoprzęsłowych, które stawia się wolniej niż standardowe. Przy elewacjach wykonywanych w sezonie trzeba też doliczyć przestoje pogodowe, bo tynku nie nakłada się przy deszczu, silnym wietrze ani w pełnym słońcu. Harmonogram z zapasem na te przestoje przekazujemy przed umową.